Polityka
Na jego zlecenie w 1908 roku rzeźbiarz Antoni Wiwulski wykonał pomnik upamiętniający wygrana wojsk polskich w bitwie wobec Grunwaldem. pomnik został obnażony w 1910 roku w Krakowie, w obecności ponad 150 tys. osób[1]. Paderewski wygłosił wówczas przemówienie o wymowie niepodległościowej.
Po wybuchu I wojny światowej, zaczął prowadzić szeroko zakrojoną funkcjonowanie dyplomatyczną na przedmiot własny i Polaków, wykorzystując swą powodzenie na Zachodzie. M.in. zbierał fundusz na wsparcie ofiarom wojny i był jednym ze współzałożycieli komitetów pomocy Polakom w Paryżu i Londynie. W 1915 założył razem z Henrykiem Sienkiewiczem w Vevey Szwajcarski komisja publiczny Pomocy Ofiarom Wojny w Polsce. Tego samego roku wyjechał aż do Stanów Zjednoczonych, dokąd kontynuował swą działalność. przed każdym ze swoich występów przemawiał na kwestia postulowanej przez niego niepodległości Polski. wczas udało mu się zbliżyć aż do doradcy prezydenta Wilsona, Edwarda House'a. potem spotkał się z samym prezydentem, któremu w styczniu 1917 roku przekazał pamiętnik na kwestia Polski. losowo skutkiem tego sprawa niepodległości naszego kraju znalazła się w słynnych 14 punktach Wilsona. W sierpniu 1917 roku został przedstawicielem na Ameryka Komitetu Narodowego Polskiego z Romanem Dmowskim na czele.
Po powrocie aż do kraju Józefa Piłsudskiego i powierzeniu przez niego misji formowania rządu Jędrzejowi Moraczewskiemu, także i Paderewski powrócił aż do Polski. 25 grudnia 1918 roku pojawił się w Gdańsku, skąd następnie udał się aż do Poznania. Jego przyjazd aż do stolicy Wielkopolski i entuzjastyczne serdeczne podjęcie stało się impulsem aż do wybuchu zakończonego sukcesem powstania. Po przyjeździe aż do Warszawy, Paderewski spotkał się z Piłsudskim i podjął się roli mediatora pomiędzy nim, natomiast obozem Dmowskiego. 16 stycznia 1919 roku został premierem, pełniąc także funkcję ministra spraw zagranicznych.
Wraz z Romanem Dmowskim reprezentował Polskę na konferencji w Paryżu, zakończonej podpisaniem traktatu wersalskiego, kończącego I wojnę światową. W tym czasie wsparł gen. Tadeusza Rozwadowskiego w jego planach tworzenia Legionu Amerykańskiego, kto proszek walczyć w Polsce z bolszewikami. w wyniku tych działań powstała polsko-amerykańska szwadron Lotnicza im. Tadeusza Kościuszki. Paderewskiemu nie udało się zrealizować wszystkich założeń okolica polskiej, jednak dał się zawrzeć znajomość w charakterze fertyczny pośrednik i dyplomata. nie bacząc na tego jego bezpartyjny władza był krytykowany w kraju tak jak przez lewicę, w charakterze i prawicę. Paderewski wiedział, iż jego gabinet ma charakter ledwie i jedynie przejściowy, dlatego w grudniu 1919 roku podał się aż do dymisji. następnie wyjechał aż do Szwajcarii wypocząć od momentu polityki.
Powrócił jednak aż do kraju w kulminacji wojny polsko-bolszewickiej w r. 1920. Został wysłannikiem rządu polskiego aż do Ligi Narodów. wkrótce jednak zrezygnował z tej funkcji w 1921 roku.